Mijn vader is een foto
van een man van 41
je ziet iets van een glimlach
dat wat aardigs doet vermoeden
en als ik aan hem denk
is hij altijd even oud
mijn vader is een foto
geen geur, geen stem, geen goed of fout
het verdriet is afgesleten
het gemis al lang vergeten
al is er soms een flits
van een man die naar me lacht
of zijn dat de verhalen
dezelfde paar verhalen
waarbij ik in die jaren
zelf de beelden heb bedacht?
Een oude onbekende,
een foto in een lijst
en terwijl ik verder ging
is hij steeds blijven staan.
De beelden die vervagen
van een man die niet meer is
en wat is het toch merkwaardig
dat ik die man steeds vaker mis
Mijn vader is een foto,
van een man van 41
Ik vraag steeds weer af
hoeveel van jou zit er in mij?
En nu nadert het moment
nadert het moment
dan ben ik even oud als jij
Naar wisselcolumn index