Gisteravond ben ik met een vriendin en oud-collega naar de film "Amelie" geweest in filmhuis Springhaven in Utrecht. Gewoon samen, lekker wat eten en bijpraten over de wederzijdse banen, carrièreplannen, hoe het met de familie gaat en daarna naar de film.
"Amelie" is een film die alle positieve recensies meer dan verdiend heeft. Een heerlijk verhaal over een meisje van een jaar of 23, dat het leven van de mensen om haar heen positief probeert te beïnvloeden; over een meisje dat heerlijk ondeugende streken uithaalt; over een meisje dat ergens ook heel verlegen is en over een meisje dat haar moeder verloor toen ze - als ik me het goed herinner - 13 jaar was.
Het lijkt op het moment wel of bij wat ik ook lees of zie of wie ik ook ontmoet, iedereen wel een ouder verloren is, maar daar ben ik nu natuurlijk ook supergevoelig voor.
Het gevoel dat me bijbleef van de film was een enorm "joie de vivre", een enorm vrolijk gevoel.
Naderhand hebben we nog wat na zitten praten over de streken die wij zelf vroeger in onze studententijd uitgehaald hebben; hilarische verhalen uit een 'grijs' verleden toen wij ons verantwoordelijkheidsbesef nog iets gemakkelijker konden laten varen. Al met al een erg gezellige avond.
Maar het was ook een avond die het gevoel bevestigde dat ik al een tijdje heb: "I lost something along the way".
In de afgelopen zes jaar van werken, serieuze dingen bespreken, serieus genomen willen worden, ben ik zelf ook steeds "serieuzer" geworden. Niet dat ik niet meer gek kan doen of dubbel kan liggen van het lachen, maar het is minder spontaan, minder flexibel, een beetje vastgeroest.
Hoe "belangrijker" de banen werden en hoe serieuzer ik met mijn werk om "moest" gaan, hoe minder ruimte ik had voor de gekkigheid waar ik vroeger zo van kon genieten.
Die spontaniteit ging immers samen met een stukje emotionaliteit, en als vrouw emotie tonen op het werk, betekent al snel niet serieus genomen worden en dat wilde ik juist wèl.
Zo werden die emoties die ik al jaren aan het onderdrukken was, almaar dieper en dieper weggestopt en zonder dat ik het besefte stopte ik daarmee ook een stukje van de "fun" in mezelf weg.
"I lost something along the way and now I want it back"
April 2002
Naar wisselcolumn index