Hoe onrechtvaardig is het, dat je levenslang hebt als je ouders er niet meer zijn, zelfs als je denkt het verlies aardig verwerkt te hebben.
Ik geniet van het leven zoals het nu is. Alleen op bepaalde momenten bekruipt mij het gevoel van gemis. Zo hebben je kinderen geen twee paar grootouders. Zoveel ik kan geniet ik, gesteund door mijn man, van mijn kinderen, mijn werk in het onderwijs, bakken en kleding naaien (iets wat mijn moeder graag deed) en tuinieren (een liefhebberij van mijn vader). Die twee laatste bezigheden geven mij een groot verbondenheidsgevoel met mijn ouders.
Zo voelde ik mij erg verbonden met mijn moeder toen ik borstvoeding gaf, want ook zij heeft mij lang gevoed.
De vraag waar ik nu mee worstel is: hoe word je ouder? Ik heb geen voorbeeld gehad. Ik was 3,5 jaar toen mijn moeder overleed en 22 jaar toen mijn vader stierf. Toen hij wegviel, kwam ik in een onzekere en onveilige wereld terecht. Hij was mijn rots en de enige ouder die ik kende. Al die jaren had hij voor ons vieren gezorgd. Dat viel echt niet mee in die tijd: geen zorg- of rouwverlof en werken om voldoende brood op de plank te krijgen.
Terugkijken heeft geen zin. Je moet het doen met wat je hebt.
Nu gaat het mij om de toekomst.
Ik ben 34 jaar en heb twee jonge kinderen. Mijn man vindt twee kinderen genoeg. Gelijk heeft hij maar nu mijn jongste bijna twee jaar oud is laat ik een "bekende" tijd achter me.
Dat beangstigt me.
Mijn man heeft het over zijn droom; een vakantiehuisje in Zeeland als hij 55 is.
Maar ik kan me er geen voorstelling van maken wat het is om 55 jaar oud te zijn.
Genieten: hoe doe je dat dan? Mijn vader ging in de vut op 60-jarige leeftijd en stierf toen hij 64 was. Maar hij was een man en als dochter wil je toch graag een moedervoorbeeld. Andere moeders voldoen niet. Ik heb van hen niets in me.
Dus hoe zal het toch zijn: 55 jaar? De tijd leert het vanzelf. Als ik zo oud mag worden ben ik al heel blij. En daarmee geef ik aan, dat ik nooit zorgeloos met mijn leven bezig ben. Als ik maar niet net als mijn moeder........!
Vandaar dat ik zeg dat je levenslang hebt. Mijn liefste wens is daarom ook, dat mijn kinderen wel heel lang van hun ouders mogen genieten, bij alle hoogtepunten en dieptepunten in hun leven.
Ouders geven veiligheid en zelfvertrouwen en dat heb je heel hard nodig in het leven.
Mei 2002
Naar wisselcolumn index