Wat moet je als je beide ouders op vroege leeftijd verliest??? Welk vacuüm treedt op als je op je tiende jaar wees bent? Ik heb mezelf lange tijd als een soort monster, een soort zeldzaam voorkomend wezen (wees???) beschouwd. Vertelde iemand zeer geëmotioneerd over het verlies van vader of moeder, dan kwam mijn verhaal....baas boven baas. Mijn verhaal was, hoe dan ook, altijd erger, zieliger, want ik had echt niemand meer. Ik heb geleerd de horror in de ogen van de mensen te zien verschijnen als je je verhaal vertelde. Rond mijn twintigste moest het over zijn, dacht ik. Ik trouwde, kreeg een kind en had het relatief prima. Niets aan de hand, toch? Maar er was altijd een onzekerheid, want het was allemaal net-niet-echt: nooit een juist contact, nooit een echt succes, nooit iets echt geslaagd. Vanaf het moment dat mijn moeder stierf, ik was toen acht, was ik voor niemand meer belangrijk, ik was alleen een "bestaan" waar niemand echt raad mee wist. Je leefde, dus je moest gevoed en gekleed worden. Echt belangrijk was je voor niemand meer. Mijn vader stierf twee jaar later, maar hij was, toen mijn moeder nog leefde, al zo ziek dat hij niet meer echt voor zijn kinderen kon zorgen.
Ik ben nu 54. Mijn man zegt, dat ik te oud ben voor verdriet om mijn ouders, dat moet nu maar over zijn. Als ze toen niet gestorven waren zouden ze nu ook al zo oud zijn, dat ze er waarschijnlijk niet meer waren. (vader 104 en moeder 92). Maar zo het werkt niet. Ze zijn er niet geweest en ik ben vanaf mijn tiende al kind-af. Een oud kind of een nooit-volwassene?
Toen ik 17 was stierf in mijn bijzijn mijn pleegvader. Deze man deed oprecht zijn best om toch nog een beetje profiel aan mijn leven te geven. Ook hij stierf en ik beleefde dat op een te onrijpe leeftijd.
Lijd ik hier nu aan??? Ik weet het niet. Ik weet wel, dat dat profielloze leven zich heeft voortgezet. Ik heb te weinig stimulans gehad om vorm aan mijn leven te geven. Je leert niet waar je sterke kanten liggen, niemand stelt belang in je vorming.
Tot ik, ruim drie jaar geleden, ging werken bij mensen met een zware lichamelijke handicap. Het nauwe contact met deze mensen, die bergen moeten verzetten in hun leven, heeft mij heel goed gedaan. Ik heb daar eindelijk een stuk van mezelf leren kennen, dat positief overkomt en waar ik wat mee kan. Ik beeldhouw nu mijn eigen bestaan een beetje verder, terend op mijn ervaringen als uitzichtloos wezen.
Juli 2002
Naar wisselcolumn index