"Ik wil geen kinderen", dat roep ik al jaren. Gewoon uit een gevoel van egoïsme aan de ene kant en een gevoel van "de wereld is al vol genoeg" aan de andere kant. Alle onrust en oorlogen in deze wereld maken het er ook niet beter op, dus ik vind het wel best zo.
Niet dat het nu echt speelt, ik heb geen partner, maar toch, je denkt er natuurlijk over na.
Vorig jaar ben ik naar de workshop "Verlaat Verdriet" geweest. In de groep zaten 2 vrouwen die ieder vertelden hoe moeilijk ze het gehad hadden toen ze net moeder geworden waren. Het gevoel dat ze overbrachten kwam in het kort erop neer, dat ze hun kind toen het er eenmaal was niet durfden lief te hebben, het liefste hadden dat het er niet was of zelfs wensten dat het doodging.
Bij beide vrouwen is dit gevoel later weggegaan en beiden zijn nu liefdevolle moeders en gelukkig met hun gezin.
Ondanks dat ik zelf geen kinderen heb, kon ik me dat gevoel dat ze overbrachten goed voorstellen. Dat ze hier zo openlijk over durfden te praten, vond ik dapper en hun verhaal bleef me bij.
Een tijd later op kantoor vertelde een collega me dat ze zwanger was. Zij en haar man wilden heel graag een tweede kindje, dus ik vond het fantastisch voor haar.
We stonden na de lunch even buiten in de zon te praten over kinderen krijgen en ze vroeg me waarom ik eigenlijk geen kinderen wilde.
En terwijl we praatten drong langzaam een gevoel van vroeger tot me door.
Een meisje van een jaar of 13, 14 dat alleen op haar bed zat te huilen. Een moeder die wel vroeg waarom ze huilde maar het niet snapte. Een gevoel van wanhoop, van eenzaamheid, van oneindig verdriet van dat meisje dat haar vader verloren had toen ze 8 was.
Een meisje dat toen besloot dat ze nooit zou willen dat een kind van haar zich ooit zo zou voelen.
Een meisje dat zeker wist dat ze toch nooit de 50 zou halen.
Een meisje dat toen, zo groot en zo klein ze was, besloot nooit kinderen te willen.
Met de jaren was / is dat meisje groot geworden. De reden van het geen kinderen willen verdween in het grote gat van weggedrukte herinneringen. Maar het besluit bleef bij haar.
Andere redenen die minder pijnlijk waren kwamen ervoor in de plaats, maar het besluit bleef hetzelfde, daar viel niet aan te tornen.
Nu ik de echte reden weer weet, blijft het besluit nog steeds staan, al is het wat wankelijker.
Vooralsnog zeg ik nog steeds "ik wil geen kinderen" en zonder relatie speelt het ook niet echt.
Maar ergens denk ik dat, mocht ik in de toekomst een liefdevolle relatie hebben, ik het misschien nog wel eens in heroverweging wil nemen.
Januari 2003
Naar wisselcolumn index