Mijn vader is overleden toen ik 19 jaar was, ik ben nu 40.
Ik kan me hem niet anders herinneren dan dat hij ziek was. Hij was in het begin een beetje kortademig, maar dat werd al snel erger en op het laatst had hij dag en nacht zuurstof nodig. Uiteindelijk moest hij naar een sanatorium in Limburg waar hij na ongeveer een jaar stierf.
Dat is toen allemaal een beetje langs me heen gegaan. Er moest natuurlijk veel geregeld worden, mijn moeder had het daar druk mee en ons (mijn broer en ik) werd niks gevraagd. Mijn moeder vertelde ook aan de begrafenisondernemer dat hij gecremeerd wilde worden. Dat heb ik nooit geweten, over dat soort dingen werd thuis niet gepraat. Nu vind ik het zo erg dat ik niks heb om naar toe te gaan. Er is geen urn, helemaal niks.
Heel lang heb ik geen behoefte gevoeld om een plekje te hebben waar ik naar toe kan gaan. De laatste zeven jaar ongeveer heb ik daar steeds moeilijker mee.
Ik denk ook heel vaak aan hem en heb ook al eens een séance meegemaakt om te proberen met hem in contact te komen, maar helaas... Als ik met mijn moeder of broer over hem wil praten reageren zij enkel met de opmerking, dat ik het verleden moet laten rusten. Verder heb ik alleen mijn man om over hem te praten, maar hij heeft mijn vader niet gekend, dus dat is toch anders. Ik ben ook naar een handoplegster geweest. Ze zei: "Je hebt heel veel blokkades in je lichaam en dat komt omdat je de dood van een dierbaar persoon nog steeds niet verwerkt hebt". Daar moest ik toen hevig om huilen.
Dat vind ik dus het moeilijkste: verwerken, hoe doe ik dat? Ik brand wel regelmatig een kaarsje voor hem, maar zou wel graag willen weten op wat voor manier ik zijn dood kan verwerken. Ik heb het gevoel dat verder niemand ooit aan hem denkt, omdat er nooit over hem gepraat wordt.
April 2003
Naar wisselcolumn index