Op 16 juni 1977 overleed mijn vader op 49 jarige leeftijd aan kanker.
Er zijn uit deze periode weinig dingen blijven hangen Ik weet nog wel dat hij bediend werd. Toen ik huilde vroeg mijn vader: "Waarom huil je?" "Als jij er straks niet meer bent, met wie moet ik dan spelen?" antwoordde ik. "Je hebt je broers en zussen nog" zei hij.
Ook weet ik nog dat het avondvierdaagse was. Die avond van 16 juni heb ik niet meegelopen, de dag van de intocht wel. Ik heb tijdens de wandeling veel gehuild; de route ging langs het ziekenhuis, waar mijn vader drie maanden had gelegen en waar hij nu opgebaard lag. Ik zie mezelf tijdens de begrafenis nog in een zwarte volgauto zitten. Voor de rest weet ik het niet meer en vooral dat doet zeer. De herinneringen aan mijn vader zijn zo vaag en er is zo weinig waar ik houvast aan heb. Zelfs de bladzijde in mijn poëziealbum, die ik voor mijn vader had gereserveerd, is leeg gebleven.
Elke keer als ik mijn poëziealbum opendoe doet het weer pijn. Ik heb het boek; "Verlaat Verdriet" gelezen en er erg veel aan gehad. Het is inderdaad waar dat sommige gebeurtenissen je weer terug doen grijpen naar die tijd. Zo is mijn oudste zus op 17 februari 2002 op 44-jarige leeftijd overleden aan kanker. Dat was een moeilijke tijd maar de verbondenheid die ik toen met mijn broers en zussen voelde was heel bijzonder. Het leek wel of we, door samen haar begrafenis te regelen, bezig waren die dingen te doen die we als klein kind niet bij mijn vaders begrafenis konden doen. Op 11 februari kwam ze op bed te liggen en werd bediend. De week die volgde hebben we om de beurt bij haar gewaakt, ze lag namelijk thuis bij haar gezin (wat ik achteraf ook voor mijn vader had gewild). Het was een moeilijke periode met veel herinneringen aan de gebeurtenissen in 1977. Door het op deze manier te doen, heeft de dood van mijn vader eindelijk een plekje gekregen.
Juli 2003
Naar wisselcolumn index