Wisselcolumn

"Wensen"

Ik heet Annemieke. Toen ik 14 jaar was heb ik door een ongeluk mijn moeder verloren. Van de ene op de andere dag was ze er niet meer en moest mijn vader mij en mijn broers van 16 en 21 jaar, waarvan er nog één thuis woonde, verzorgen.
Voor mij betekende dit, dat het huishouden op mijn schouders kwam te liggen want ik was het meisje.
Het hele gezin viel letterlijk uit elkaar en is tot vandaag niet meer tot elkaar gekomen. Wij leven allemaal op een eilandje. Genegenheid kennen we niet naar elkaar toe, alleen maar hard zijn. Ik probeer dat niet te zijn maar dat lukt niet altijd.
Doordat ik zelf ook bij het ongeluk betrokken was en daardoor in het ziekenhuis lag kon ik niet naar de begrafenis van mijn moeder. Ik ben later wel bij haar graf geweest maar er was alleen gras, zelfs geen steen. Na tien jaar was alles weg, want er werd niet meer voor betaald.
Tot de dag van vandaag mis ik mijn moeder verschrikkelijk. Ik vind het vooral zo jammer dat ze niet kan meemaken hoe ik uiteindelijk ben geworden en dat we geen dingen samen kunnen doen. Ik benijd andere vrouwen wel eens als ze met hun moeder gezellig door de stad lopen of met hun problemen en zorgen of voor gewoon een knuffel naar hun moeder kunnen.
Dat alles hield op, op die fatale dag. Het leven werd overleven.
Nu ben ik 41 jaar en pas sinds 5 jaar ben ik bezig met leven.
De feestdagen zijn ook niet echt makkelijk. Ik voel me dan erg alleen. Ik heb mijn leven wel op de rails gekregen maar dat heeft heel wat werk en therapie gekost. De verlatingsangst die ik had ontwikkeld is wel minder geworden. Gelukkig heb ik een paar goede vrienden waar ik op kan bouwen en vooral ook mee kan lachen.
Als ik een wens mag doen dan weet ik het wel. Dan wil ik haar terug.
Mijn moeder heeft niet meegekregen, dat ik op vrouwen val en ik vraag me af wat ze er van vindt. Ik denk, dat ze het zou accepteren want het belangrijkste was voor haar dat wij gelukkig waren.
Ik ken in mijn directe omgeving niemand die dit heeft meegemaakt en ik wens het ook niemand toe. Ik hoop wel, dat mijn verhaal anderen steunt.

Annemieke 41 jaar, 14 toen ze haar moeder verloor.

Augustus 2003

Naar wisselcolumn index