Mijn naam is Lidwien. Mijn vader overleed op 40-jarige leeftijd aan lymfeklierkanker toen ik 3 jaar was. Mijn moeder bleef achter met een groot verdriet en zes kinderen, waarvan de jongste 4 maanden oud was.
Ik werd op een dag uit logeren gestuurd en toen ik thuis kwam had ik geen vader meer. Over hem werd zelden of nooit meer gesproken. Wanneer kinderen vroegen wat mijn vader voor werk deed, zei ik: "Wij hebben een rozenkwekerij". Dan hoefde ik niet te vertellen dat hij dood was, want op de een of andere manier had ik het gevoel dat ik me daarvoor moest schamen. Mijn moeder heeft vanaf dat moment niet echt meer geleefd. Ze verzorgde ons goed en deed wat ze moest doen. Rond haar vijftigste ontwikkelde zich borstkanker bij haar en na een lange lijdensweg van amputatie, bestraling en chemotherapie, overleed ze aan botmetastasen toen ze 58 was.
Ik moest eerst 40 jaar worden voor ik me tijdens een tweedaagse rouw- en rouwverwerking realiseerde dat ik de man waaraan ik geen herinneringen heb en die ik dacht om die reden ook niet te kunnen missen (hoe kan dat als je hem nooit heb gekend), verschrikkelijk heb gemist. Ik ervoer de psychische, maar ook de fysieke pijn. Ik maakte (beter laat dan nooit) kennis met mijn vader en gaf hem een plek in mijn leven. Het gevoel dat ik al jaren had dat ik drie levens tegelijk moest leven, om het vroege overlijden van mijn ouders goed te maken, heb ik gelukkig los kunnen laten. Een NLP-training waarin persoonlijke groei centraal stond heeft me daar de mogelijkheden voor geboden. Ik leerde daar mijn herinneringen te gebruiken, in plaats van dat zij mij gebruikten. In plaats van te blijven hangen in onverwerkt verdriet, kreeg ik het gevoel mijn leven zelf een goede kant op te sturen. Ik denk nog vaak aan mijn ouders, maar het gevoel is anders geworden. En soms denk ik zelfs... het feit dat ze zo jong overleden zijn, dat mijn leven zo op z'n kop gezet is, maakt dat ik nu sta waar ik sta; dat ik misschien bewuster leef dan mensen bij wie alles van een leien dakje gaat. En ik ben er ook wel achter dan ieder zo zijn portie verdriet en moeilijkheden te verwerken krijgt.
Oktober 2003
Naar wisselcolumn index