Deze week las ik het artikel in het Algemeen Dagblad en vond hier veel herkenning in. Ik heb mijn vader verloren aan een ziekte toen ik 1,5 jaar was en mijn moeder overleed toen ik 5 was. Ik had gelukkig nog twee zussen en twee broers. Mijn oudste zus was toen 21 en had zelf twee baby's. Zij heeft de zorg voor ons op zich genomen.
Toen mijn moeder overleed was ik bij een tante in huis, en toen ik thuis kwam, was mijn moeder begraven en het hele huis veranderd. De "ziekenkamer" was weg, daar stond de eethoek. Nergens werd over gesproken.
Volgens mij heb ik weinig steun gehad. Deze tijd is een zwart in mijn geheugen. Ik zat bij de nonnen op school. Ik weet wel dat ze op school een keer gezegd hebben "het is je eigen schuld dat je vader en moeder dood zijn". Dit deed mij erg veel verdriet. Ik voelde me op school soms wel bijzonder, omdat ik de jongste "moeder" had. Ik mocht met moederdag en vaderdag een rijmpje maken voor mijn zus en zwager.
Ik voelde mij altijd erg alleen; er was nooit een schoot of schouder waar ik op uit kon huilen, bij mijn zussen in ieder geval niet want zij hadden het toch al zo druk. Ik wilde ze niet met mijn problemen lastig vallen. Wel hield ik hele gesprekken met mijn moeder en vader in de hemel.
Toen ik zelf twee zoons had (ik was ongeveer 27) kwamen bij mij de problemen: wat is en doet een moeder? Dit waren gevoelens die ik niet kon plaatsen. Ik heb een tijdje bij het Riagg gelopen, vooral om het malen in mijn hoofd onder controle te krijgen.
Ook heb ik contact gezocht met de gezinshulp die destijds bij ons hielp. Ik heb heel veel steun aan haar en met haar kon en kan ik nog steeds praten over de ziekte en het sterfbed van mijn moeder.
Gelukkig heb ik een schat van een man, en ben ik er wel goed uit gekomen.
Eigenlijk sleep je het je hele leven mee, want je jeugdjaren zijn toch de bouwstenen voor je verdere leven.
Altijd ben ik zoekende geweest naar een moeder of moederliefde. Ik verslond in tijdschriften alle verhalen of columns die over moeders en dochters gingen.
Ik ben altijd heel onzeker geweest en vond belangrijk hoe andere mensen over mij spraken of dachten. Dit leer ik nu op 43-jarige leeftijd aardig af, en ik merk dat, nu de kinderen groter zijn, ik steeds lekkerder in mijn vel zit.
Voor de kinderen hebben wij bewust gekozen, ik ben ook achttien jaar bewust voor ze thuis geweest, want een moeder wilde ik ze niet onthouden.
Mijn broers en zussen zijn er 'minder goed' of anders uit gekomen. Ik denk, dat zij het nog bewuster meegemaakt hebben, omdat zij ouder waren. Gelukkig hebben we wel een goed contact. Hoe vaak hoor je niet, dat deze band uit elkaar valt als vader en/of moeder weg valt.
Ik merk, dat ik moeite heb met het 'mama' te benoemen, en ook dat dit nog maar een klein stukje is van al mijn gevoelens die ik had en heb. Maar het doet mij goed om te weten, dat veel dingen in mijn persoonlijkheid kenmerkend zijn voor mensen die op jonge leeftijd een ouder verloren. Ook ik doe stoer, houd mensen op een afstand, en omzeil emoties. Nu weet ik, dankzij het krantenartikel, dat het niet mijn karakter is en dat ik hiermee anders kan en moet omgaan, dat ik die muur om mij toch nog meer zal moeten laten afbrokkelen.
December 2003
Naar wisselcolumn index