Hoi , ik ben Elly,
Mijn beide ouders zijn bij en na het bombardement in Leiden december 1944 omgekomen. Zij waren allebei 37 jaar oud. Ik was het oudste kind, ruim 3 jaar, en ik had een broertje van 2 jaar en een babyzusje van 11 maanden.
Augustus 2000 liep ik lichamelijk en emotioneel helemaal vast.
In het septembernummer van het blad "Feeling" stond een verhaal over Carine 41 jaar oud. Ze was 6 jaar toen haar moeder overleed. In dat artikel deed ze een paar uitspraken, die voor mij heel herkenbaar waren, zoals:
"ik geloofde al heel jong niet meer dat de wereld een veilige plaats was."
"dus werd ik een flinke meid met een bang hart"
"en nog val ik liever dood dan hulp te vragen en is zelfstandigheid mijn hoogste goed".
Zelf alles onder controle zien te houden, dat is het veiligste.
In diezelfde tijd stond in "Nouveau" een artikel over opgroeien zonder moeder met aan het einde het telefoonnummer van Titia Liese. Ik heb haar gebeld en ben lid geworden van D.Z.M., het netwerk Dochters Zonder Moeder.
In november van dat jaar was er in Leiden een symposium waar Titia aan meewerkte: "Als de dood je lief is".
En toen begon het pas echt voor mij, het was zo herkenbaar. Er waren meer mensen zoals ik, het was niet zo, dat het allemaal "domheid en eigenwijsheid was" zoals me altijd was verweten. Ik moest DANKBAAR zijn, dat er nog iemand was die voor ons wilde zorgen. Onze familie liet het tenslotte afweten, en dus werden we het statussymbool van onze pleegouders. Helaas! voor mij was het een lange straf.
Ik heb het boek "Zonder Moeder" van Hope Edelman doorgeworsteld, anders kan ik het niet noemen.
Eind november 2000 heb ik, na 20 jaar op de zelfde verpleegafdeling te hebben gewerkt als nacht zuster, in overleg met personeelszaken ontslag genomen op mijn werk. Daarna was ik vrij om datgene te doen, dat ik wilde doen.
Op 15, 16 ,en 17 februari 2001 heb ik de workshop "Zonder Moeder" gedaan en dat kan ik iedereen, die met deze problematiek te maken heeft, aanraden om te doen, het helpt je echt. Je bent met lotgenoten en krijgt die dagen de mogelijkheid je eigen verhaal te vertellen en ook naar anderen te luisteren. Die erkenning en herkenning is als een warme deken om je heen zonder benauwd te maken. Tenminste, zo verging het mij.
Inmiddels heb ik een aantal thema-dagen bijgewoond.
Op 28 september 2001 was er de landelijke netwerkdag in Arnhem. Dat was gewoon gezellig, weer een stel lotgenoten ontmoeten.
Op 3 november ben ik in Nunspeet geweest voor het symposium "Familie-opstellingen".
En stapje voor stapje kom ik verder en vallen alle puzzelstukken op hun eigen plaats.
Mijn sterrenbeeld is leeuw. Daarvan is bekend, dat ze graag aandacht krijgen. De aandacht, die ik nodig had toen mijn ouders waren overleden en toen niet kreeg, heb ik het laatste jaar aardig ingehaald, met als gevolg, dat ik er nu redelijk rustig over kan praten "zonder al te veel tranen" en dat de grootste crisis nu achter mij ligt.
Dit is mede te danken aan het Netwerk Verlaat Verdriet, zonder hen had ik het niet gered.