Hallo mijn naam is Adriana.
Ik ben 31 jaar. Toen ik 14 jaar oud was heb ik mijn ouders verloren, eerst mijn vader en een half jaar later mijn moeder. Ik bleef letterlijk alleen achter, ik had namelijk geen zussen of broers. Er was ook weinig contact met familie.
Ik heb me heel erg vaak alleen en eenzaam gevoeld en ik ben vaak op zoek geweest naar antwoord op de vraag: "Waar hoor ik nu bij?". Denk ik ergens bij te horen, dan is dat toch weer betrekkelijk. Bij feestdagen, zoals bijvoorbeeld kerstmis, moet je je toch maar zien te redden. Ik vrees dat het alleen zijn mijn levensthema zal zijn, helaas. Waarom het me elke keer weer niet lukt me echt verbonden te voelen, heeft misschien ook wel te maken met mijn voorgeschiedenis; hoe het leven met mijn ouders was. Dat leven (met hen samen) was niet gemakkelijk. We leefden toch wel anders dan het gemiddelde gezin in het dorp. Vooral mijn moeder isoleerde ons gezin. Zij zat niet lekker in haar vel en dat uitte zij door zich af te zetten tegen en ruzie te maken met andere mensen. Dat was helaas haar manier om met haar "innerlijke onvrede" om te gaan.
Ik merk in mijn leven nu wel degelijk, dat de ervaringen in mijn jeugd en mijn opvoeding zo'n grote invloed op mij hebben, dat ik het erg lastig vind om mijn leven te leven. Als je ouders overlijden als je 14 jaar oud bent en je komt er alleen voor te staan, is dat gewoon veel te vroeg.
Ik ben vaak verhuisd en heb daardoor veel mensen leren kennen. Aan de ene kant is dat fijn, je krijgt er mensenkennis van, aan de andere kant is het ook verwarrend, elke keer weer opnieuw wennen.
Ik woon nu sinds anderhalf jaar weer ergens anders. Ik voel me eerlijk gezegd toch een vreemde en ook wel vervreemd. Dit is echter weer een kans om iets nieuws op te bouwen, want terug gaan naar mijn oude omgeving is ook geen optie. Zo kan een leven zonder ouders verlopen.
Ik zit ook nu weer in een dip. Wanneer krijg ik mijn leven nou eens op de rails? Ik vrees dat dat echt met kleine stapjes gaat. Er is zoveel beschadigd, dat is niet zo maar "genezen". Ik hoop, dat ik er ooit mee kan omgaan.
Alle liefs en kracht toegewenst voor een ieder die hier iets in herkent.