Lieve lotgenoten,
Ik ben Maroesjcha Branderhorst, 29 jaar. Negen jaar oud was ik toen mijn moeder stierf.
Ik ben één van de vijf vrouwen, die in 1996 aan de eerste workshop Zonder Moeder hebben meegedaan.
In het jaar daarna heb ik nog gedaan of er niets met mij aan de hand was. Dat kon ik goed -ontkennen wat er echt met me aan de hand was. Dat had ik mezelf wel aangeleerd. Ik was als kind altijd al de clown waar iedereen om kon lachen. Niemand hoefde zich zorgen te maken over mij. Toch ging het op mijn werk allemaal niet zo lekker. Ik kreeg vage rug-, nek- en hoofdpijnklachten. Zo belandde ik in de ziektewet. Eenmaal thuis op bank ga je wel nadenken en langzaam maar zeker raakte ik in een depressie. Nu kon ik niet langer ontkennen, dat mijn leven een puinhoop was en dat dat toch echt met de dood van mijn moeder te maken had.
Ik dacht nog: "Als ik nu een paar weken lekker aan mezelf ga werken kan ik daarna gewoon een fris en nieuw leven beginnen". Die paar weken zijn een paar jaren van hard werken geworden. Het was een lange, zware weg en onderweg heb ik me vaak afgevraagd of ik niet kon stoppen. Verdriet, pijn en angst - dat was wat ik voelde en heel wat keren heb ik gehoopt dat er een bus over me heen zou rijden. Dan was ik van alles af.
Maar hard werken wordt beloond. Wanneer je al zo lang met een onverwerkt trauma rondloopt mag je niet van jezelf verlangen, dat je dat in een paar weken oplost. Daarmee zou je je eigen verdriet te kort doen. De meeste steun heb ik gehad van de contacten met lotgenoten in het netwerk, de verschillende activiteiten in het netwerk, de workshop Zonder Moeder en de terugkomweekenden op Terschelling.
Nu ik zo terugkijk op deze onrustige tijden in mijn leven kan ik zeggen dat ik me uiteindelijk gelukkig prijs. Ik ben blij, dat ik er toen de tijd er voor genomen heb mijn trauma goed te verwerken. Het gaat nu heel goed met mij. Ik ben een hele nieuwe weg ingeslagen en werk als uitvaartleidster. In dat werk kan ik veel van mezelf kwijt. Nu kan ik andere mensen steunen in hún verdriet en er voor ze zijn na de dood van hun dierbare. En ik weet hoe belangrijk het is voor nabestaanden, dat de uitvaart van een overledene goed verloopt, op de manier die zij zelf wensen. Voor de rouwverwerking is goed afscheid nemen en een vlekkeloze uitvaart van groot belang.