Het is lang geleden, dat ik me zo bezig heb gehouden met de dood van mijn vader.
Ik was 13 jaar oud en met de tweede klas van de HBS op schoolkamp in Renesse. Doordat ik last had van een knie kon ik niet meedoen met de rest van de kinderen. De onderdirecteur van de HBS kwam langs in het kamp. Ik werd bij hem geroepen en moest met hem mee, terug naar huis. Onderweg vertelde hij eerst, dat mijn vader ziek was geworden. Toen we verder reden vertelde hij, dat mijn vader was overleden.
Mijn vader was beroepsmilitair en net goedgekeurd voor verdere dienst.
Ik dacht bij mezelf: "Dat kan niet, dat is een grapje, omdat ik niet met de anderen mee kan doen, daarom.". Meteen daarop realiseerde ik mij: "Nee dat is niet zo want vader zei altijd, dat je met de dood niet mocht spotten".
Mijn hoofd liep om. Ik snapte er niets meer van.
We stopten onderweg om iets te eten en te drinken. Twee mannen probeerden me te versieren. Ik werd boos en huilde tegelijk. Ze werden weggestuurd.
Thuis werd ik meteen apart genomen bij mijn zussen, niet bij mijn moeder. We maakten ruzie, dat kon toch niet en nog erger soms lachten we. Mijn gevoel was geschokt.
Mijn vader werd begraven in Wassenaar. Dat was een eind rijden. Ik hoorde, dat de kist open gelaten werd omdat het in de familie al eens voorgekomen was, dat iemand schijndood was. Ik heb mijn vader niet meer gezien, dat mocht niet. Op de begrafenis was een tante die wel heel erg veel plezier had. Ik heb haar dat nooit kunnen vergeven.
Na de teraardebestelling zaten we aan de koffietafel. Ik begreep er niets van, maar het was erg "gezellig".
Ik weet niet waar en wanneer het besloten werd, dat we voor een tijd naar een oom en tante gingen. Daarna mochten we met een andere oom en diens kinderen mee naar Frankrijk.
Het was een rare vakantie.
Hierna droomde ik zeker 25 jaar geregeld over mijn vader. Hij kwam dan terug en ik was vreselijk boos op hem. Hij had ons in de steek gelaten, ons pijn bezorgd en hij bleek gewoon te leven, maar dan ergens anders.
Niet alleen mijn vader (onze zorgouder) was dood, ook onze moeder was niet in staat ons te geven wat we nodig hadden.
Ik weet niet of alles wat ik heb meegemaakt in mijn leven direct in verband gebracht kan worden met de dood van mijn vader. Ons gezin bestaat uit vijf kinderen, die allemaal één of meerdere keren gescheiden zijn. Ik denk dat, in ieder geval bij mij, daarin de angst om mij te binden een rol speelt.
Ik zou een heel goed leven moeten hebben. Ik heb een heel lieve vriend, ik ga met de VUT zodat ik mijn hobby's uit kan oefenen. Dat ik dat niet zo voel is denk ik, omdat ik mijzelf mis.