Ik was 14 jaar toen mijn vader ziek werd. Hij is wel wat opgeknapt, maar later ging het toch mis; hij werd opnieuw ziek.
Eerst was ik geregeld op bezoek maar naarmate hij zieker werd, werd ik meer op afstand gehouden.
Inmiddels was ik 16 jaar, ik was de jongste en enige jongen met vijf oudere zussen en vijf zwagers.
Nadat mijn vader gestorven was werd de begrafenis en alles er omheen zonder mij geregeld; ik werd op afstand gehouden.
Daarna werd ik ineens de man in huis en ik gedroeg mij ook als zodanig.
Met mijn moeder had ik het altijd over de kinderen. Dat waren mijn zussen, die allemaal ouder waren.
Mijn leven is verder gegaan en ik ben getrouwd maar er was steeds iets wat ik niet begreep.
Ik werd vaak niet begrepen en ging van baan naar baan. Steeds ging het mis.
Vaak was onrust de oorzaak, want over mijn werk was iedereen, behalve ikzelf, tevreden.
Toen ik dertig jaar was kwam ik in de ziektewet terecht. In die periode heeft een maatschappelijk wekster alles met mij uitgezocht en na een lange tijd kwamen we er tijdens een zogenaamde gestaltzitting achter wat er loos was.
Zij vroeg of ik iemand iets wilde vragen. Ik antwoordde, dat ik nog wel eens iets aan mijn vader zou willen vragen. Ze zei: "Dat kan want hij zit in die stoel."
Ik dacht: "Die is gek". Na enig aandringen van haar kant heb ik toch maar een vraag bedacht. Ik moest in die stoel gaan zitten en zelf antwoord geven; de klap kwam hard aan.
In één keer kwam naar boven wat er al die jaren aan de hand was, en ik heb gehuild.
In één keer was ik ook een heel nieuw leven binnen gestapt.
Langzaam maar zeker kon ik mijn eigen beslissingen nemen, mijn eigen meningen werden belangrijk. Ik kon ze ook uitdragen, er werd naar geluisterd.
Ik zit nu wel al 22 jaar in de wao maar daarbij heb ik samen met mijn vrouw een eigen bedrijfje: een uitvaartbedrijf.
Het is nog steeds een therapie voor mij, rijk zal ik hiervan ook niet worden.
Alles wat ik gemist heb in de voorgaande jaren kan ik nu kwijt in mijn werk en dat wordt erg gewaardeerd.
Ik begrijp als geen ander dat een overlijden verwerkt moet worden, niet na 15 jaar maar meteen mee beginnen. Ook hier geldt het spreekwoord "zachte heelmeesters maken stinkende wonden".
Dat weet ik uit ervaring !