Afgelopen mei heb ik me, om diverse redenen, overspannen gemeld op mijn werk, kort na een flinke aanrijding met de auto (mijn schuld), waarbij ik bij een ander zo de flank was binnengereden. Gelukkig was er geen persoonlijke schade: wel een waarschuwing; alarmfase 1. Doordat er toen ruimte kwam gebeurden er allerlei dingen die ook zo waardevol waren dat ik ze graag wil delen met jullie, lotgenoten.
Onze vader is in 1977 overleden door zelfdoding. Hij was toen 44. Ik was 17, de oudste dochter, en had nog 2 zusjes en een broertje. Ik ben Henriëtte, nu getrouwd met Paul en heb een dochter (15) en een zoon (13).
Een week nadat ik ziek thuis was belde mijn jongste zus. Zij was toen 9 jaar, nu 34. Ik ben nu 43. Ze wilde graag met me praten. Ik had tijd dus reed een week later van Loosdrecht naar Apeldoorn. Ze vertelde erg bezig te zijn met pappa's dood de afgelopen tijd en veel verdriet te hebben. Ik was blij dat ze belde, want ik wil het graag met haar delen. Ik had er al zo vaak over gehuild in diverse groepen en therapieën ! Samen hebben we er nooit veel mee gedaan, op één of andere manier lopen die gesprekken dood, worden de emoties beheerst, wordt er alleen rationeel over gesproken.
Nu was het zo dat ons gesprek een week voor pappa's sterfdag viel, en niet zomaar, nee, het was precies 25 jaar geleden. Mijn zus vertelde me, dat ze met iemand van het pastoraal werk had afgesproken om op die dag te gaan wandelen in een mooie botanische tuin. Dan zouden er wel dingen loskomen. Ik vroeg haar of ze samen iets wilde doen, in ieder geval naar het graf gaan.....................
Ik had al eerder met het idee gespeeld om die dag een soort herdenking te houden, mede omdat mijn tante Dinie (mijn vader's oudste zus) een maand daarvoor overleden was. Ik had mijn tante Dinie graag nog gesproken over mijn vader; sterker nog, ik had het weekend na de sterfdatum al geboekt in een hotel in Hellendoorn om haar op te zoeken ! Dat was nu te laat.
Ik dacht: "Als ik nog wat te zeggen heb, moet ik niet te lang wachten!" Straks zijn de andere ooms en tante dood !
Tijdens het rijden naar die begrafenis in april ontspon zich een verhaal in mijn hoofd van niet gezegde woorden. Woorden over schuld en vergeving en liefde. Huilend reed ik naar dat afscheid. Ik had de fantasie, dat ik dat daar allemaal zou gaan zeggen. Met groot gevoel voor drama leefde ik me in. Ik had de taak -als oudste- om nog dingen te zeggen..............