Mijn naam is Gabrielle en ik heb mijn vader op achtjarige leeftijd verloren. Ik ben nu 25 jaar. Enige tijd geleden heb ik een cursus gevolgd (basics van CSA). Tijdens deze cursus is naar voren gekomen, dat door het overlijden van mijn vader mijn gedrag naar andere mensen is veranderd. Ik zal in het kort uitleggen wat ik daarmee bedoel.
Op mijn zesde wist ik, dat mijn vader heel erg ziek was en dat hij nog hooguit zes maanden te leven had. Ik was een echt vaderskindje en was er van overtuigd dat hij niet zou sterven. Dat zou hij mij nooit aandoen. Twee jaar later kwam het moment, dat hij toch overleed. Ik was immens verdrietig en ben dat nog steeds.
Ik heb tijdens de cursus begrepen, dat ik niet alleen verdriet had maar ook heel erg boos op mijn vader was. Hij had mij verlaten terwijl ik zoveel van hem hield. Dat heeft erin geresulteerd, dat ik niet voor honderd procent van andere mensen kon houden, omdat ik bang was dat deze mensen ook zouden overlijden en mij zouden verlaten.
Ik heb jarenlang mensen niet in vertrouwen genomen, mijn liefde voor hen niet laten zien op de manier die ik zou willen en daardoor kon ik hun liefde voor mij ook niet voelen.
Door de cursus basics ben ik het leven in een ander daglicht gaan zien: als je liefde kunt geven kan je liefde ook ontvangen. Je moet van elk moment van het leven genieten, je weet immers nooit wanneer jij op jouw beurt mensen gaat verlaten. Daarmee heb ik mijn vader niet terug, maar ben ik niet meer eenzaam.
Ik ben nu niet meer boos op mijn vader, alleen verdrietig dat hij er niet meer is. Ik heb het een goede plek kunnen geven in mijn leven.
Ik raad iedereen aan om erachter te komen wat het verlies van het overlijden van één of beide ouders bij jou betekent. Dit kan op zo veel verschillende manieren, maar je moet er wel hulp bij krijgen.