Vorig jaar na de geboorte van mijn tweede zoon ontstonden problemen.
Ik had mijzelf drie jaar lang laten intimideren op het werk door een collega. Dat had grote impact. Na mijn zwangerschapsverlof raakte ik in de put en werd ik zeer emotioneel. Gelukkig was die betreffende collega al uit dienst. Nadat ik op advies van de bedrijfsmaatschappelijk werkster het boek Verlaat Verdriet gelezen had ben ik in juni 2002 lid geworden van het Netwerk Verlaat Verdriet.
Ik ben inmiddels een aantal maanden verder, maar nog niet daar waar ik zijn wil. Wel doet het mij goed om hierover te praten en te schrijven.
Ik ben 32 jaar en het is nu bijna 23 jaar geleden dat mijn moeder zelfmoord pleegde. Het is vreemd om 23 jaar op te schrijven, omdat het niet voelt dat het zo lang geleden is. Ik heb van mijn moeder een paar zeer waardevolle wijsheden meegekregen, die mij hulp hebben gegeven in alles wat ik na haar dood heb mee moeten maken. Eén daarvan is om dicht bij mijn gevoel te blijven. Dit is mij aardig gelukt. Dit is echter ook een probleem, omdat er altijd "kwaadwillende" mensen zijn die misbruik hiervan maken. Deze mensen lijk ik keer op keer tegen te komen.
Mijn moeder is in 1978, ik was toen 8 jaar en mijn zusje was 6 jaar, na de geboorte van mijn broertje emotioneel in elkaar gezakt. Zij beschreef het alsof er een zwart laken over haar heen viel en al haar gevoel wegviel; ook haar moedergevoel. Wij werden in de tijd dat ze van ziekenhuis naar ziekenhuis ging elke keer geconfronteerd met een andere moeder. De ene keer was zij "chemisch" vrolijk en de andere keer lag zij vastgebonden op bed. Ik kan mij nog herinneren, dat ik een keer een poppetje van klei voor haar gemaakt had met een baby in de armen en dat legde ik naast haar bed op het nachtkastje.
Ze keek er half slaperig en platgespoten naar en ze moest zelfs een beetje glimlachen. Ik heb het poppetje nooit meer teruggezien.
Na de periode van ziekenhuisopnames ging ze naar de psychiatrische inrichtingen. Wij gingen vaak uit logeren. Zo gingen mijn zusje en ik samen naar Naarden waar we zelfs een tijdje op school hebben gezeten.
Het ging steeds slechter met haar; ze was bijna niet meer herkenbaar als moeder toen we haar na een lange tijd weer terugzagen. Ik had er helemaal geen goed gevoel bij. Als oudste trok ik hierdoor teveel verantwoordelijkheid naar mij toe zonder daarin beschermd te worden. Het leek wel of alle volwassen mensen zich terugtrokken. Ik keek iedere dag als ik uit school kwam of ze er nog was, maar op een dag was ze er niet meer. Ze had mijn broertje van inmiddels anderhalf jaar oud in zijn bedje achtergelaten en is op de fiets naar het spoor gereden, half verdoofd door de slaaptabletten. Het was 6 februari 1980, 12 dagen voor mijn verjaardag.
Ik ben direct na het bericht door mijn vader naar een vriendinnetje gebracht en mijn zusje en broertje werden elders ondergebracht. Ik heb die week alleen maar stom zitten lachen; ik kon het allemaal niet geloven. Van de moeder van dat vriendinnetje kreeg ik te horen, dat mijn moeder begraven zou worden en dat wij er niet bij mochten zijn. Die dag was zo raar, ik heb mij nooit een beeld kunnen vormen van de begrafenis. Het schijnt dat het heel druk was en dat het hele kerkhof vol stond met mensen. Wist ik het maar! Ik heb nooit afscheid van haar kunnen nemen en heb nog lang rondgelopen met het idee dat ze misschien nog wel terug zou komen.
Mijn vader wilde hier niet vaak over praten. Hij had kort na haar dood al meerdere vriendinnen.
De jaren daarna zijn verschrikkelijk geweest. Toen ik 17 was ben ik via de hulpverlening het huis uit geholpen wegens geestelijke mishandeling. Gelukkig zijn er om mij heen altijd mensen geweest die mij hebben gesteund, al was het maar door wèl naar mij naar mij te luisteren.