In september 1998 heb ik de workshop 'Dochters zonder Moeder' gevolgd in Huissen. Een bijzondere ervaring. Na zoveel jaren kende ik in één weekend acht andere vrouwen die, net als ik, op jonge leeftijd hun moeder verloren en mocht ik steeds opnieuw mijn verhaal vertellen.
In november van datzelfde jaar ging ik mee naar Terschelling. Ik kon er geen genoeg van krijgen en liet me helemaal volzuigen met deze nieuwe energie.
Daar is het idee ontstaan wat nu werkelijkheid aan het worden is in mijn leven:
"Als ik nu eens iets kan gaan betekenen voor kinderen die nu hun ouders of iemand anders dierbaars verliezen door de dood."
Ik ben pedagogisch opgeleid en heb mijn eigen ervaringen. Ik zocht contact met de landelijke stichting voor kinderen en verlieservaringen: stichting Achter de regenboog (Adr) en gaf me op voor de Regenboogtraining. In januari 2000 deed ik mee aan een terugkomdag bij Titia, met de workshop "Je innerlijke kind" van Liesbeth.
Toen ik naar huis reed kwam ik tot de conclusie, dat de tijd rijp was om tot actie over te gaan. In mei van dat jaar zou ik mee kunnen doen aan de Regenboogtraining van Adr. Helaas stierf in maart 2000 mijn oudste zus, die een belangrijke rol in mijn leven speelde. Hierdoor werd mijn leven behoorlijk ontwricht. De Regenboogtraining deed ik toch, maar het tempo waarin ik aan mijn plannen vorm wilde geven vertraagde aanzienlijk.
Ik raakte opnieuw met mezelf in de knoop, verviel in oude overlevingsmechanismen en wist tegelijkertijd dat ik niet meer op deze manier wilde rouwen. Samen met mijn man ging ik in therapie bij het RIAGG. Ik wilde niet meer in eenzaamheid rouwen, maar ik moest leren hoe ik zo'n groot verdriet met mijn naaste kon delen; een moeizame weg waar je steeds opnieuw de confrontatie zoekt met je verleden.
In mei 2002 ging ik voor het eerst mee als vrijwilliger bij de kinderweekenden. Ik wilde graag werken met pubers, maar wist niet goed waarom. Later begreep ik pas dat ik zoekende was naar leeftijdgenoten: kinderen van nu, op dezelfde leeftijd als ik was, met hun verdriet.
Het was en geweldige ervaring. Hier vond ik wat ik zocht. Vooral bij de kinderen. De herkenning. Ik kon zo gemakkelijk insteken bij hun verhaal. Het was mooi en heel bijzonder om dat stukje te mogen delen. Ik had het gevoel steeds opnieuw een cadeautje te krijgen. Daarnaast werkte ik in een team van vrijwilligers die allemaal voor elkaar zorgden. Het was een warm bad. Eenmaal weer thuis wilde ik niets liever dan steeds opnieuw mijn verhaal vertellen en kreeg ik steeds de opmerking dat ik er van stond te stralen. Dit had de psycholoog van het RIAGG ook gezien. Hij maakte de vertaalslag om structureel iets in die hoek te gaan doen. "Dit is jouw oplossing voor je verdriet". Daarnaast bood hij zijn ondersteuning hierbij aan. Dit aanbod heb ik met twee handen aangenomen.
Kerst 2002.
Achter mijn huis staat een tuinhuis, helemaal ingericht om met kinderen en jongeren aan de slag te gaan. Ik heb mijn eigen folder ontwikkeld die inmiddels verspreid is bij huisartsen enz. De krant heeft er aandacht aan besteed. Ik kan eindelijk mijn verhaal vertellen en iedereen mag het horen:
"Mijn symbool is een vlinder.
De rups, mijn verlieservaringen...
De cocon, mijn zoektocht, het steeds in mezelf gekeerd zijn...
De vlinder, zo voel ik me nu... ik wil vliegen,
Ik wil er zijn voor wie me nodig heeft."
Dit alleen al is therapeutisch zo helend voor mijzelf.
De lieve mensen om me heen die mij steunen en met me delen.
Het geeft mij zoveel vertrouwen voor de toekomst. Het is geweldig als het je lukt een droom om te zetten in werkelijkheid.
Hoe het gaat lopen? Ik weet het nog niet, ik sta open voor de toekomst. Er stroomt zoveel positiviteit door me heen dat ik vol vertrouwen de toekomst in ga. Natuurlijk heb ik ook de nodige hobbels hierbij, maar ik merk dat ik strijdvaardig ben en de strijd aandurf.
Dit verhaal wil ik zo graag vertellen aan al die mensen die, net als ik, jong een dierbaar iemand door de dood zijn verloren.
Ik erken het eeuwige gemis, het is niet weg, maar ik heb er zin aan kunnen geven. Het heeft mij iets moois gebracht en dat gun ik ieder van ons op zijn of haar eigen manier.
Nu is het februari 2003.
De cirkel is op een heel bijzondere manier rond gemaakt, door mijn moeder.
Begin januari kreeg ik mijn eerste aanmelding.
Met de ouder maakte ik een eerste afspraak voor het kind.
En wat wilde het toeval, het werd dinsdag 21 januari, de sterfdag van mijn moeder...
Het was een bijzondere dag, en wat was ze dicht bij me... 34 jaar nadat ze dood gegaan is.
(10 jaar toen haar moeder overleed.)