Mijn naam is Erwin en ik ben 38 jaar. Van mijn schoonzus heb ik het boek Verlaat Verdriet gekregen. Omdat het zo herkenbaar voor mij is heeft dit boek heel veel indruk op mij gemaakt.
Ik heb mijn beide ouders verloren voor mijn 18e jaar. Mijn vader overleed in de decembermaand, waarin ik 16 jaar zou worden. Dit verlies leek niet zo "hard" aan te komen, omdat mijn vader al ziek was. Je gaat verder met het leven want je hebt immers je moeder nog. Ik was in die tijd stoer en kon alles aan, ging naar school en probeerde verder te leven. Uit het daaropvolgende jaar kan ik mij geen belevenissen, die indruk bij mij hebben achter gelaten, voor de geest halen. Ze zullen er vast ruimschoots geweest zijn maar ik weet het gewoon niet. Het enige wat mij bijstaat is, dat ik in mijn moeder's ogen het verdriet zag. Nog zeggen mensen tegen mij, dat ik in mijn ogen laat zien of ik verdriet heb.
Feestdagen stonden altijd in het teken van gemis van onze vader.
Het leven ging verder; een jaar ging voorbij.
Ik weet nog dat ik van school kwam en mijn zus en broer thuis waren. Raar vond ik dat want altijd was mijn moeder thuis. Zij wilde de laatste tijd niet meer weg.
"Mama was gevallen" zei mijn zus en zij was naar het ziekenhuis gebracht in Harderwijk.
Diezelfde avond is mijn moeder overleden, ik was net 18 geworden.
Binnen anderhalf jaar tijd was ik mijn moeder en mijn vader verloren.
De laatste jaren ben ik pas bewust met mijn verdriet omgegaan Na relaties die stuk waren gelopen en kinderen die hun vader niet meer om zich heen hadden was voor mij de maat vol. Ik ben er niet helemaal overheen, nog lang niet kan ik wel zeggen, maar het lezen van het boek Verlaat Verdriet brengt mij wel dichter bij het einde van mijn "rouw" periode.
Praten met zussen en met mijn vriendin helpt mij een heel eind.
Wat mij altijd bij zal blijven is, dat je inderdaad bij het verlies van je ouders opeens geen kind meer bent en het nooit meer zal worden.
Soms ben ik boos op ze dat ze iets van mij hebben afgenomen: het kind zijn. Dat zal mij altijd bijblijven. In vogelvlucht is dit mijn levensverhaal. Er is veel meer waar ik mee moet leven, maar dat krijg ik nog niet op papier.
Ik wilde jullie alleen maar bedanken voor het boek dat jullie hebben geschreven, dat mij ontzettend heeft geholpen. Ik ben daar heel blij mee.