De kou in jezelf, nooit echt blij, waar ben ik gebleven?
Ik ben nu 55 jaar en heb ruim 30 jaar, wellicht om het gemis van mijn eigen pijn niet te hoeven ervaren, als maatschappelijk werker andermans pijnen meegevoeld.
Ik zit nu vier jaar thuis: burn-out. Steeds voel ik dat er iets niet klopt.
Ik was 8 jaar oud toen mijn vader stierf. Het was een vreemde begrafenisdag, geen pijn geen traan. 's Middags na de begrafenis voelde ik een soort trots dat ik niet naar school hoefde. Uitdrukkelijk kreeg ik steeds de boodschap dat het maar goed was dat hij dood was: "Nu komt er rust in huis."
Doordat mijn vader in de oorlog bij een aanrijding door een auto een schedelbasisfractuur had opgelopen was hij na herstel psychisch niet meer dezelfde, dat gaf vaak ruzie thuis.
Vader ging in januari 1956 naar het ziekenhuis.
Op 15 maart van dat jaar overleed hij. Ik heb hem nooit bezocht in het ziekenhuis, de drie jongste kinderen werden daar weggehouden. De twee oudsten gingen af en toe wel.
Op een dag moesten wij jongsten uit school naar een tante. Ik wist niet waarom.
's Avonds onder het eten ging de telefoon. Vader was overleden. Ik herinner me geen traan: acht jaar jong en in één klap oud. Mijn moeder (zelf wees, toen zij 11 jaar was) was koud. Bij haar kon ik de warmte die ik zocht niet vinden.
Verdriet was een taboe.
Met Sinterklaas waren we bang om aan de beurt te komen. Hoe toon je de blijdschap over een cadeau?
Vanaf die tijd heb ik maar de stoere jas aangetrokken; ik ben getrouwd, gescheiden en heb nog diverse relaties gehad.
Verliefd worden...je volledig storten op een relatie, de verkilling niet willen voelen, met drankjes dat warme gevoel kunstmatig oproepen.
Het begin van het einde.
Dan valt eindelijk het kwartje.
15 maart is de dag die ik niet vergeten mag, maar wel deed. Vanaf die 15e maart ben ik een gemankeerd persoon en het echte verdriet wil nog niet komen.