Wat een verhuizing al niet overhoop kan halen! Het lijkt wel of alles op zijn grondvesten staat te schudden en ik moet erdoor heen of ik wil of niet.
Al die jaren heb ik mijn gevoelens weggestopt en nu komt alles als een lawine over me heen. Of ik er heelhuids uitkom weet ik nog niet.
Het begon allemaal zo voorspoedig. Als kind huppelde ik door het leven alsof het één groot spannend en vrolijk feest was. Alle nare dingen gingen aan me voorbij. Ik ben jullie daar erg dankbaar voor, pap en mam. Jullie hebben mij een onbezorgde jeugd gegeven en die pakken ze me niet meer af. Elke dag realiseer ik mij dat weer.
Als donderslag bij heldere hemel stortte dat wereldje opeens helemaal in. Pap, jij was al een tijdje aan het kwakkelen met je gezondheid en de artsen kwamen er maar niet achter wat het was. Eerst dachten ze dat je overspannen was maar na veel onderzoeken bleek het kanker te zijn. De artsen en mama besloten het jou niet te vertellen. Dat was toen waarschijnlijk gebruikelijk, maar ik vind dat achteraf zo jammer.
Volgens mij wist je dondersgoed wat er aan de hand was.
Hadden we maar open kaart gespeeld dan hadden we nog zoveel dingen kunnen bepraten.
Wilden jullie elkaar beschermen door er niet over te praten? Dat maakt het toch alleen maar zwaarder, zwijgen over zo'n noodlot. De ziekte veranderde jou van een grote sterke man in een zielig uitgemergeld hoopje mens. Uiteindelijk moest je, omdat je dreigde uit te drogen, naar het ziekenhuis.
Sommige mensen kwamen niet meer op bezoek, ze konden het niet aan zeiden ze.......
Op 4 mei toen ik op school was ben je overleden. Wat een toepasselijke dag, de vlaggen hingen halfstok voor jou papa!
Ik zag je weer in het rouwcentrum en schrok van je. Je leek wel iemand anders.
Allerlei zaken moesten geregeld worden. Een begrafenisondernemer kwam daarvoor bij ons thuis. We moesten beslissen over zaken als welke muziek er gedraaid moest worden, van welke houtsoort de kist moest zijn en niet te vergeten welke handvatten? En jij, mama, maar huilen, je kwam bijna niet uit je woorden. Ach, je hoofd stond toch niet naar die dingen op dat moment.
De dagen erna gingen als een roes voorbij, het zijn flitsen die ik me nog herinner. De tocht in de rouwauto bijvoorbeeld, het leek wel of in de auto de tijd stil stond en erbuiten alles doordraaide. En de crematie: de massa mensen, al die handen die we moesten schudden, oma die maar niet begreep waarom jij pap eerder moest gaan dan zo'n oud mens als zij was, een vriendin die niets wist te zeggen, me alleen maar stevig omhelsde. Soms zeggen daden meer dan woorden.
Na de crematie ging het leven zo goed als mogelijk gewoon verder. We praatten angstvallig nergens over, te bang voor alle gevoelens van onszelf en de ander. Hadden we het maar wel gedaan, dan was alles niet zo zwaar gevallen.
Ik kreeg verkering, trouwde. Na een paar jaar kregen we kinderen. Het leven was druk, dus ik had geen tijd om bij de dingen stil te staan, maar van binnen zat daar toch nog steeds het gemis. Ik wilde daar anderen niet mee lastig vallen en stopte dat gevoel diep weg, dan verdween het wel.
We gingen verhuizen naar een heel andere plaats, ver van familie en vrienden, helemaal op onszelf aangewezen, een ingrijpende gebeurtenis! We vonden het één groot avontuur dus gingen we ervoor. In het begin hadden we het erg druk met opknappen van het huis en het wennen aan de nieuwe omgeving. Ik stond klaar voor man en kinderen; als zij maar kunnen wennen, als het met hen goed gaat, gaat het met mij ook goed, dacht ik. Maar zo werkt het dus niet, want nu alles in rustiger vaarwater is gekomen krijg ik opeens allerlei klachten. Ik word steeds somberder, ben onzeker, kan soms in huilen uitbarsten, kortom ik herken mezelf niet meer, ik ben mezelf volkomen kwijt.
De omgeving komt met allerlei goedbedoelde adviezen maar die helpen me geen steek verder. De huisarts is heel begripvol. Hij denkt, dat er nog een stuk onverwerkte rouw zit. Met behulp van een psycholoog komen alle verhalen er in stukjes en beetjes uit; we zetten alles op een rijtje. Eindelijk heb ik nu echt afscheid van je genomen, al is het misschien niet helemaal definitief. Steeds zie ik dingen van je terug in mezelf en de kinderen, mooi om te zien dat iemand altijd zijn sporen nalaat.
En ik heb weer hoop voor de toekomst, ga verder met mijn leven en voel me stukje bij beetje weer de oude worden. Het verbaast mij nog steeds, dat door een verhuizing zoveel tevoorschijn kan komen, maar wie door diepe dalen gaat, geniet des te meer van de top!
17 jaar oud toen zij haar vader verloor