Achttien jaar geleden verloor ik mijn moeder.
Ik kom uit een groot gezin van 12 kinderen, waar toen mijn moeder overleed er nog 8 thuis woonden.
Mijn moeder zorgde ervoor dat mijn jeugd dragelijk was. Mijn vader was namelijk een tiran en had last van losse handjes.
Mijn moeder, mijn broers en zussen en ik hebben heel veel slaag gehad, maar mijn moeder is er altijd gebleven voor ons.
Daarvoor heb ik veel respect.
De laatste jaren was zij erg ziek zij had astmatische bronchitis en leed aan kanker. In die tijd is zij gescheiden van mijn vader. Zij kon ons niet verzorgen dus bleven wij bij onze vader.
Na het overlijden van mijn moeder ben ik ontspoord geraakt; ik ben het huis uit gevlucht en kwam op straat terecht.
Ik zocht naar hulp maar in plaats daarvan kreeg ik alleen maar onbegrip: ik moest me er maar over heen zetten. "Iedereen verliest wel eens een dierbare" kreeg ik te horen.
Ik zag het allemaal niet meer zitten en raakte aan de drugs. In de drugs vond ik een vriend die naar me luisterde en mij hielp, wat natuurlijk waanzin is.
Na een jaar (ik was ondertussen verslaafd aan de drugs) knapte er bij mij iets. Ik dacht: "Dit zou mamma nooit willen".
Ik nam een overdosis aan pillen in waardoor ik in coma raakte. Daaraan heb ik een kleine geheugenbeschadiging overgehouden. Toen ik ontslagen werd uit het ziekenhuis hoopte ik de hulp te krijgen die ik nodig had. Niets was minder waar: ik werd naar huis gebracht en daar moest ik het maar mee doen.
Ik heb mijn oudere broer om hulp gevraagd, Hij heeft mij geholpen af te kicken waar ik hem heel dankbaar voor ben. Wij zijn samen op zoek gegaan naar hulp.
Ik heb een tijd bij een psychiater gelopen die bij elk bezoek dat ik bracht hetzelfde zei.
Ik zocht werk, maar omdat ik mij niet kon concentreren werd ik ontslagen. Na jaren zo gesukkeld te hebben ben ik totaal afgekeurd. Ik mag niet meer werken en krijg een uitkering.
Nu, zoveel jaar later, mis ik mijn moeder als de dag van gisteren. Ik heb het nog niet verwerkt en kom nog steeds onbegrip tegen.
Ik heb nu gelukkig goede mensen om me heen die mij steunen maar ik hoop doordat ik nu een keer mijn verhaal heb kunnen doen, ik daar wat medeleven door vind van mensen die weten waar ik over praat en weten wat er in mij omgaat.
15 jaar toen hij zijn moeder verloor