Verwarrend om mijn kindgevoelens te laten spreken.
Tien jaar was ik nog maar toen op een zondag mijn vader ineens dood ging. Toen ik het hoorde ben ik op de fiets gesprongen en als een bezetene naar de buren gefietst, waar ik niets heb laten merken. Ik weet nog precies hoe de adrenaline door mijn lichaam gierde.
Bij de buren kon ik het niet uithouden en ik ben weer teruggegaan naar huis. Daar was inmiddels een wijkverpleegster gearriveerd, die alle aandacht had voor mijn moeder. Ik stond erbij als een verloren vogeltje met het gevoel "en ik dan?". Ik ben naar mijn kamertje gegaan en heb daar ongeveer 5 minuten zitten huilen, langer mocht niet van mezelf, want ik moest flink zijn.
Een dag later vroeg mijn moeder of ik nog bij mijn vader, die boven opgebaard lag, wilde kijken. Ze vertelde erbij, dat hij er niet zo mooi uitzag en een theedoek om zijn hoofd had om de mond dicht te houden en vroeg of ze mee moest kijken. Ik wilde dit eigenlijk helemaal niet, maar voelde me verplicht om toch te gaan kijken. Ik zei, dat ik wel alleen ging.
Ergens was ik toch nieuwsgierig en tilde voorzichtig het laken op. Ik ben nooit meer in mijn leven zo verschrikkelijk geschrokken.
Het was een trauma boven op een trauma. Dit beeld van mijn vader heeft me achtervolgd tot ik het enkele jaren geleden aan een tante vertelde, die het begreep.
Gordijnen dicht en veel visite. Zelfs de hoofdmeester van de school kwam en weer voelde ik me het verloren vogeltje.
Voor de begrafenis kreeg ik de keus of ik mee wilde of niet. Natuurlijk wilde ik niet, want ik wist dat ik dan niet flink zou kunnen zijn.
Op school deed ik net alsof er niets aan de hand was. Ik wilde niet zielig gevonden worden, geen uitzondering zijn.
Al vrij snel na de dood van mijn vader kreeg mijn moeder verschillende relaties, die gepaard gingen met problemen en verhuizingen. Mijn opleiding heb ik niet afgemaakt, omdat ik in een andere plaats weer naar een andere school zou moeten waar ik dan weer moest vertellen dat mijn vader dood was. Dat kon ik niet.
Thuis werd er niet meer over mijn vader gepraat, alsof hij nooit bestaan had. Met de dood van mijn vader ben ik ook mijn moeder kwijtgeraakt. Zij leeft nog, maar is emotioneel totaal afwezig geweest en steunde op mij als oudste dochter. Mijn moeder heeft alle contact verbroken met de familie van mijn vader, waardoor ik ook mijn oma nooit meer gezien heb. Nadat ik zonder resultaat geprobeerd heb met mijn moeder te praten, heb ik na heel veel innerlijke strijd afstand genomen van mijn moeder. Ik heb geen contact meer met haar en sindsdien ben ik in staat de dood van mijn vader te verwerken. Ik heb contact gezocht met de enige zus van mijn vader en met haar kan ik over mijn vader praten. Ik vond het heel beangstigend en verwarrend om mijn kindgevoelens te laten spreken. Ik had de behoefte om bloemen te plukken en die op het graf te leggen. Het was in tegenspraak met mijn gevoelens en gedrag als volwassene. Toch heb ik het gedaan.
Nu begrijp ik waarom ik altijd zo onrustig was, nooit kon stilzitten en mij zo eenzaam en onbegrepen voelde. Het alleen zijn met de dood van mijn vader zal altijd blijven, het hoort bij mij en is een deel van mezelf geworden. Ik heb respect gekregen voor het kind in mezelf wat zoveel meegemaakt heeft.
Ik koester dit kind en ben er trots op.
10 toen haar vader overleed