Mijn vader overleed toen ik 12 jaar was en vanaf dat moment was er geen gezinsleven meer.
Op materieel gebied was mijn moeder erg sterk, haar verzorgende en liefhebbende kant was stukken minder ontwikkeld, althans zo heb ik dat ervaren in mijn jeugd. Ik was zelf een ogenschijnlijk gemakkelijk kind dat vooral problemen en confrontaties uit de weg ging, dus erg ontoegankelijk.
Er werd niet meer op ons gelet, er was geen (warm) eten meer en het huis zag er niet meer uit. Mijn moeder had haar handen vol om de vele zakelijke beslommeringen na te lopen en ook haar dominante en egoïstische karakter droeg niet bij aan het "gezellig gezin" gevoel.
Ik trok mij steeds meer in mijzelf terug en ontwikkelde een onzekerheid die bijna tot op het bot voelbaar was. Het gevoel dat ik niets waard was zorgde ervoor, dat ik het liefst alleen was want ik voelde me ongemakkelijk in het bijzijn van anderen. Ze bekeken me alleen maar om me dan natuurlijk altijd af te keuren, want ik was anders... Tenminste, zo voelde ik het.
Mijn zus en broer hadden het ook niet gemakkelijk. Toch hebben we er nooit een woord over gesproken, omdat we ons gevoel absoluut niet konden of durfden te laten zien.
Wij waren stoer, en konden alles aan. Op de momenten dat andere mensen bezorgde opmerkingen maakten (wat zelden voorkwam) wuifden we alles weg : "Het viel allemaal reuze mee!!!"
Toch had ik het geluk, dat ik een bepaalde uitstraling had die mensen aantrok waardoor ik wel vriendinnen had en later ook veel aandacht van jongens/mannen kreeg.
Toen ik 16 jaar was heb ik me vastgeklampt aan een jongen die niet veeleisend was en goed van karakter. Een verstandige keus dus. Of ik van hem hield weet ik niet. Houden van was sowieso voor mij iets abstracts. Mijn leven was veilig gesteld en we kregen twee kinderen. We werkten hard aan een mooi huis. Mijn relatie met mijn man was vriendschappelijk maar ongevoelig van mijn kant.
Het ergste was de geestelijke armoede en de intimiteit. Sexualiteit is erg traumatisch voor iemand zoals ik die zich bijna niet kan geven. Je moet je letterlijk bloot stellen aan iemand anders, waardoor die ander bijna in je ziel kan kijken. Dat was onoverkomelijk voor mij, die muur was erg dik. Ik voelde mij volledig geblokkeerd en vooral schuldig aan de hele situatie zonder het uit te kunnen leggen.
Altijd als een man maar een beetje aardig tegen mij deed, wilde ik me gelijk in zijn armen storten. Dat werd 10 jaar geleden realiteit.
Een oudere man ontfermde zich over mij en ik voelde me volledig geborgen.
De scheiding was een drama en twijfel en schuldgevoel vierden weer de boventoon.
Ik ben nu 38 jaar en ik had gehoopt dat mijn leven met die andere man beter zou zijn. Maar hoe lief, begripvol en sensueel hij ook is, je neemt jezelf weer mee in een nieuwe relatie. En het gaat weer knagen aan me, de twijfel slaat weer toe. Houd ik wel genoeg van hem ? Ik weet van mezelf dat ik alles weer overhoop kan gooien in de hoop op een beter leven.
Komen al deze gevoelens van onzekerheid, twijfel, faalangst, het nooit gelukkig kunnen zijn voort uit mijn jeugd ? Ik weet niets meer zeker en vind het leven een voortdurende worsteling.
Het enige dat ik weet is, dat als er maar iets gebeurd wat met mijn vader te maken heeft, ik gelijk moet huilen....
12 toen haar vader overleed.