Mijn verhaal begint ruim een jaar geleden. Ik ben docente, geef les op een mbo en ben getrouwd met de vader van mijn jongste zoon van 6 jaar. De vader van mijn oudste zoon van 16 is overleden. Ik heb het druk met werk en gezin.
Ik ben gewend dat als ik iets moeilijk vind, dat met het grootste gemak opzij te schuiven. Iedereen en ikzelf ook, vindt mij een sterke vrouw, die het altijd weet en waar je op kan bouwen.
Ik zit met mijn oudste zoon te lunchen, we praten. Opeens begint mijn hart te kloppen en te slaan zoals het nog nooit gedaan heeft. Ik schrik, maar zeg niks. Mijn zoon heeft zijn vader verloren, dat is genoeg, hij hoeft niet nog een keer over mij in te zitten. Het slaan en kloppen gaat niet over, ik raak in paniek. Als mijn zoon naar school is bel ik mijn moeder. Mijn hart gaat steeds wilder tekeer. Ook mijn moeder wil ik niet de schrik aanjagen; ik zeg dat er iemand voor de deur staat en hang op. Ik ben echt in paniek, voor de eerste keer in mijn leven, en bel het alarmnummer. De huisarts haalt me op, hij woont drie huizen verder, en legt me aan de monitor. Niks aan de hand; gezond hart.
Ik geloof hem niet en praat erover met een vriendin. Zij is hypnotherapeute.
Beiden weten wij niet waar de hartkloppingen vandaan komen, maar zij stelt voor om een hypnosesessie te doen en daarin te bepalen of mijn hartkloppingen lichamelijk of geestelijk zijn.
Tijdens de sessie, die ik met open mind tegemoet treed, zie ik meteen een scheefgezakte grafsteen met daarop de naam van mijn vader: Johannes Mattheus. Ongelofelijk. Hij ging dood toen ik 4 jaar was. Ik heb daar nooit mee gezeten, ik kende hem niet, hij mij niet, dus hoe zou ik hem kunnen missen ?
Gaandeweg die sessie en de maanden daaropvolgend worden de consequenties, die zijn dood voor mij gehad hebben, steeds duidelijker. Zo ongelofelijk veel, ik kan het niet allemaal beschrijven. Maar wat ik me nu heel goed realiseer: ik mis hem, ik had hem willen kennen en voelen en ruiken en weten hoe hij eruit zag en weten hoe hij over mij dacht. Daarnaast alle manieren waarop ik nu in het leven sta en me realiseer dat zo ontzettend veel dingen te maken hebben met hoe mijn leven gegaan is en hoe dat zijn verband heeft met het feit dat hij overleden is voordat ik hem kende.
Dit is een hele nieuwe fase in mijn leven, ik heb hem wat dat betreft nooit meegenomen, hij mij wel.
Ik heb een boek gelezen, het is geschreven door een vrouw die haar vader verloor toen ze 1 jaar was. Ze heeft hem dus ook nooit gekend, want 1 jaar of 4 jaar wat maakt het uit ? Haar vader is als verzetsheld gefusilleerd door de Duitsers. In het boek heeft ze een gesprek met haar vader. Hij komt bij haar op visite en ze praat met hem. Het boek benam mij heel vaak de adem, het was heel emotioneel om te lezen. Ook bij haar was er in haar leven weinig ruimte voor haar gevoel geweest. Mijn moeder was haar man kwijt, maar ik mijn vader ? Of wij onze vader ? Dat is nooit zo aan de orde geweest.
Het boek was voor mij zo indringend, het was zo'n mooie vorm om te communiceren met mijn vader. En dat doen we nu. In een heel speciale sfeer praat ik met hem en hij praat met mij. Het is warm en liefdevol en hij houdt van mij. Wat een wonder. Ik wist het niet en had het me ook nooit afgevraagd.
Ik heb er een ouder bij, die mij echt helpt om ook weer met mijn eigen kinderen om te gaan, waarvan er dus alweer één ook te maken heeft met vroeg ouderverlies.
4 jaar toen haar vader overleed.