Toen hij tien was overleed zijn moeder. Zijn vader hertrouwde en voor de buitenwereld waren zij weer een compleet gezin. Maar Bart van Wolferen voelde dat anders. "Ik was alleen." En dat gevoel sjouwde hij altijd met zich mee. Tot hij 52 werd en de storm in zijn hoofd opstak. Voor Bart en zijn lotgenoten is er een netwerk, en nu ook een boek.
"Mijn vader is een foto van een man van 41, je ziet iets van een glimlach dat wat aardigs doet vermoeden en als ik aan hem denk is hij altijd even oud, mijn vader is een foto, geen geur, geen stem, geen goed of fout."
Cabaretier Joep van Deudekom verwoordt op de site www.verlaatverdriet.nl de gevoelens van één op de tien volwassen Nederlanders. Want één op de tien verloor als kind een ouder. Verlaat Verdriet is een netwerk voor deze mensen. Oprichter Mieke Ankersmid, die zelf haar moeder verloor toen ze twaalf was, ontdekte dat het verwerkingsproces van veel van hen niet goed is verlopen. Vanaf 1996 biedt ze workshops aan. Eerst alleen voor dochters zonder moeder, later voor iedereen die voor zijn twintigste een ouder verloor. Bovendien publiceerde ze onlangs een boek dat gaat over de rouwverwerking van deze mensen, het kreeg dezelfde naam: "Verlaat Verdriet". "Een boek van herkenning", schrijft Ankersmid. Twee mensen die haar workshop volgden en betrokken waren bij de totstandkoming van het boek, vertellen.
Juliette Reinders Folmer (28): "Ik was al een tijdje onrustig. Ik wist dat er diep in mij iets zat waar ik niet aan toekwam. En het had met de dood van mijn vader te maken. Ik dacht: laat maar, dat komt vanzelf wel. En dat gebeurde ook, anderhalf jaar geleden."
"Mijn vader overleed in 1982. Ik was 8, hij 42. Maandag voelde hij zich niet zo lekker, dinsdag was hij dood. Een hersenbloeding. Ik was dol op mijn vader, was een vaderskindje. Ik heb voor mezelf nog een jaar kunnen volhouden dat het niet echt was. Vanaf het moment dat ik me realiseerde dat hij echt niet zou terugkomen, was ik volwassen."
Naar nieuwsarchief index