Nieuwsarchief

"Leegte na moeders vroege dood"

Tekst: Arvid van der Wolf
Verschenen in Wegener Oost-Nederland media, 1 oktober 2002

De dood van haar moeder sloeg een gat in haar leven. Zonder dat Mirjam (31) uit Deventer zich daarvan bewust was. Ze was ook nog zo jong toen het gebeurde. Pas negen jaar. Later pas, toen ze echt niet meer vooruitkon in het leven, begreep ze dat het onverwerkte verleden een bijkans onneembare blokkade had opgeworpen. Ze zocht en vond steun bij de Stichting "Verlaat Verdriet".

Stil hing het daar aan de kapstok. Een leren schoudertasje. Met spiegeltje en lipstick erin, en ook nog tictacjes. Jarenlang. Niemand roerde het aan. Zo bleef het een stil symbool van leegheid en verlies. Een alsmaar in het oog vallende herinnering aan een tragedie die in het huis van de 31-jarige Mirjam maar niet uitgewist kon worden.

Toen Mirjam negen jaar oud was overleed haar moeder. Zomaar, leek het. "Ineens zaten ooms en tantes in de kamer, bedrukt. M'n vader nam mij en m'n broer apart - we waren nog in pyjama - en zei: "mama is overleden"."
"Ik weet niet eens meer hoe ik reageerde. Ik kon het niet vatten. Mijn mama, de moeder van al die zondagse ontbijtjes, dood ? Die had ik pas nog rond zien lopen. Ja, ze had thuis gelegen en ik was bij haar in het ziekenhuis geweest. Mijn stervende ? Dat was nooit in me opgekomen. Dat was nooit tegen me verteld."

Ongrijpbaar

"Nee, mijn moeder heeft ons nooit verteld dat ze leukemie had en dat de ziekte haar steeds verder sloopte. M'n vader zweeg er ook over. Hadden ze tot het laatst toch hoop ? Of wilden ze hun kleine kinderen niet lastig vallen met die ongrijpbare dood die ze zelf nog niet eens hadden kunnen doorgronden ?"
"Ik weet het niet. M'n vader kon of wilde over dat soort dingen toen niet praten. Hij wilde daarentegen wel zijn verantwoordelijkheid dragen. Wij redden het wel, riep hij, ik ben vader en moeder gelijk voor mijn kinderen. Achteraf heb ik het absoluut niet zo ervaren. Maar toen was dat anders. Als een volwassene dat zo zegt neem je dat aan en ga je er naar leven. Maak je over mij geen zorgen, straald ik uit. Ik was voor m'n moeders dood een vrolijke noot in huis. Niemand verwachte dat ik dat daarna niet zou blijven."

Naar nieuwsarchief index